poniedziałek, 9 grudnia 2013

Pożegnanie

Rok 2013 zaczął się od śmierci i śmiercią się kończy. Choć zawsze połączenie pecha i trzynastki było dla mnie tylko zabobonem, tak teraz widzę, że ta szczególna trzynastka była dla mnie prawdziwym nieszczęściem a ostatnie miesiące pełne były bólu i cierpienia. 

Kilka tygodni temu umarła najważniejsza osoba w moim życiu. Spowodowało to nie tylko zawalenie się wszystkiego, emocjonalne załamanie, ale też liczne problemy na naprawdę przeróżnych płaszczyznach życia. Zewsząd zaczęły mnie atakować różne nieprzyjemności, udało mi się prawie zawalić studia, biurokracja i administracja ciągle nie dają mi spokoju, a przysłowiowa bieda pokazała mi, że nie mam prawdziwych przyjaciół w realnym świecie. Liczne i długotrwałe nieobecności na zajęciach przyczyniły się do tego, że teraz nie mogę poradzić sobie praktycznie z niczym, nie potrafię porozumieć się z grupą ze studiów, i tak naprawdę zostałam z masą problemów sama. Całe to naprawianie, poprawianie, odrabianie wymaga ode mnie wiele czasu i poświęcenia. Czasu, którego zrobiło się mało jak nigdy wcześnie, ale nie czas jest tutaj istotny, bo wierzę w to, że jeśli się chce, to znajdzie się czas na wszystko i wszystko da się ze sobą pogodzić. Kluczowym stało się to, że wiele spraw straciło dla mnie sens, jeszcze więcej pozbawione zostało wartości, którą wcześniej widziałam. Aktualnie znalazłam się na takim etapie życia, gdzie tylko nieliczne rzeczy znaczą dla mnie cokolwiek, a wszystkie inne staram się eliminować, jeśli wiem, że nie mogę się im poświęcić na tyle, na ile chcę. 

Krytyczne, które zostały założone 9 kwietnia 2008 roku były efektem tego, że chciałam oceniać w grupie i grupę tę otrzymałam. Kilkadziesiąt osób przez te wszystkie lata pomagało mi osiągnąć to, co Krytyczne osiągnęły w najlepszych momentach swojego istnienia i każdemu jestem wdzięczna za wkład i czas jaki poświęcił dla tej ocenialni. Cofając się pamięcią do lat poprzednich, kiedy zastanawiałam się nad momentem będącym końcem mojego współtworzenia Krytycznych, widziałam przez mgłę koniec moich studiów i początek dorosłego życia, kiedy nowa praca dawałaby mi w kość tak, że nie miałabym czasu nawet na umycie włosów i zjedzenie czegokolwiek. Tak, to mógłby być dobry moment, wyznaczony na podstawie optymistycznej wówczas wizji przyszłości. Problem w tym, że życie lubi weryfikować nasze plany, a ktoś, kto odpowiada za przebieg mojego życia, postanowił podarować mi tragedię - półroczną obserwację najważniejszej dla mnie osoby na różnych etapach umierania od utraty wagi, przez kompletny brak orientacji, utratę wszystkich wspomnień, aż po sytuację, w której ta osoba nie mogła ani jeść, ani pić, ani nie rozpoznawała nikogo. Umieranie pozbawione jakiejkolwiek godności, zrozumienia i wsparcia od służby zdrowia, bo jak inaczej nazwać odmowę przysłania karetki, gdy człowiek chwilę temu przestał oddychać?

Tak traumatyczne przeżycia zmieniły mnie, moje życie i moją sytuacje na tyle, że dorosłość, która pomimo moich dwudziestu lat, wciąż była czymś odległym, spadła na mnie z chwili na chwilę nie dając mi chwili na oddech, odpoczynek, zebranie myśli i uspokojenie emocji. Dorosłość dała mi niekończącą się listę powinności, obowiązków, zadań. Nie było pytania czy chcę. Nie ma możliwość odmowy i wycofania się. Jedyne, co mogę zrobić, to przyjąć do wiadomości, że muszę stać się dorosły, odpowiedzialnym człowiekiem teraz, tutaj, wziąć się w garść i zacząć żyć, nie tak jak chcę, ale tak jak wymaga ode mnie ta sytuacja.

Przez ostatnie miesiące ciągle powtarzałam sobie, że znajdę czas na Krytyczne, że chcę dalej oceniać, że znów do tego wrócę. Teraz wiem, że nie jest to prawdą. Nie chcę, nie mogę i nie potrafię pisać już ocen. Czynność, którą wypełniałam sobie przez kilka lat czas wolny, teraz nie jest dla mnie niczym interesującym. Jest zajęciem wymagającym ode mnie spędzanie wielu godzin przed komputerem, męczenia oczu, z którymi mam problemy, czytaniem czegoś, co przestało mnie ciekawić i ocenianiem czyjejś pracy. Kilka miesięcy temu miało to dla mnie sens, chciałam doradzać ludziom, chciałam poświęcić Krytycznym jeszcze parę lat mojego życia, ale to było kilka miesięcy temu. 

Korzystając z okazji chciałabym podziękować za współpracę Beatrycze, Listopadowej i Cath - obecnej załodze Krytycznych oraz Shy, która pisała ze mną oceny od kwietnia 2008 do momentu przeniesienia ocenialni na blogspot. To miała być dla nas wielka zmiana, ale nawet nie została dobrze wprowadzona w życie, a szkoda, bo taka świeża, nowa szansa mogła być czymś wyjątkowym.
Dziękuje wszystkim współautorom, blogerom powiązanym z Krytycznymi, czytelnikom, autorom, którzy zgłosili swoje blogi do oceny oraz osobom związanym z ocenosferą. Miło było mi być przez tyle lat częścią tej wyjątkowej społeczności, obserwować jak zmienia się podejście do ocen, jak to wszystko ewoluuje i jak ludzie dobrowolnie doskonalą swój warsztat, żeby pomagać innym i poświęcać dla nich swój czas zupełnie za nic.

W dniu 9 grudnia 2013 roku odchodzę z Krytycznych i, choć zabrzmi to dziwnie, mam łzy w oczach, bo zamyka to dla mnie pewien wspaniały okres, nie tylko w świecie wirtualnym, ale też realnym, kiedy to moje życie prywatne pełne było ciepłych i dobrych zdarzeń

Życzę wszystkim i każdemu z osobna dużo dobrego, wsparcia od bliskich i otoczenia. Mam nadzieję, że tragedie i podłość ludzka będą omijać Was szerokim łukiem, a kiedy znajdziecie się w najgorszym momencie swojego życia znajdą się osoby, które bez pytania i prośby o pomoc podadzą Wam rękę, przytulą, pomogą rozwiązać problemy i przy Was będą. Dbajcie o swoich bliskich i przyjaciół, bo nie wiecie ile czasu Wam jeszcze zostało, a śmierć przychodzi zazwyczaj wtedy, kiedy zupełnie się jej nie spodziewacie i kiedy nawet nie sądzicie, że ktoś mógłby umrzeć.


9.04.2008r.-9.12.20013r.
Plotkara


13 komentarzy:

  1. U mnie miesiąc temu zmarł kolega z klasy. Śmierć zawsze jest nieprzewidywalna, niestety... Szkoda, że tak się potoczyło, ale mimo wszystko dobrze było do Was zaglądać. Tobie też życzę więcej radości w życiu, pogodzenia się ze stratą, pamiętania, że ta osoba czeka na Ciebie na górze, ale chce, abyś była szczęśliwa na dole

    OdpowiedzUsuń
  2. Droga Plotkaro!
    Niezmiernie mi przykro, że odchodzisz. Zapewne teraz mnie nie kojarzysz. Krytyczne były pierwszą ocenialnią, z jaką spotkałam się w życiu i choć ocenianie nie wychodziło mi zbyt dobrze lubię żyć w tym świecie. Na początku miałam małą/wielką spinę z Tobą, ponieważ oskarżyłaś mnie o kopiarstwo. Oczywiście nie wymawiam Ci tego. Chcę przez to powiedzieć, że moje "nastawienie" do Twojej osoby zmieniło się od tamtego czasu. Dojrzałam. Ty też dojrzałaś. I naprawdę mi przykro. Mimo że nie znałyśmy się zbyt dobrze, miałam łzy w oczach, czytając że odchodzisz.
    Na koniec chcę Ci życzyć wszystkiego najlepszego w życiu i żebyś była szczęśliwa.
    Isztar/Aggie

    Ps.
    I wszyscy będziemy za Tobą tęsknić ;*

    OdpowiedzUsuń
  3. wielkie dziękuję! <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Znalazłam się tutaj poniekąd przypadkiem, ale przeczytałam całą tę notkę.
    Bardzo, bardzo współczuję Ci tego, przez co przeszłaś - tych wszystkich chwil bezsilności i rozpaczy, których było zdecydowanie zbyt wiele. Mam nadzieję, że uda Ci się stanąć na nogi i odzyskać chociaż częściową radość z życia. Bardzo mi przykro, że musiałaś przejść przez życiowe piekło. Będę trzymać za Ciebie kciuki, żeby się polepszyło - mimo, że tak naprawdę Cię w ogóle nie znam, to serce mi się ścisnęło podczas czytania opisywanych przez Ciebie wydarzeń.
    Trzymaj się cieplutko i dużo dobrego!
    Pozdrawiam
    Marzycielka

    OdpowiedzUsuń
  5. Choć podczas urzędowania na katalogu różnie to między nami bywało, wchodząc tu dzisiaj i czytając Twoje pożegnanie, zrobiło mi się naprawdę smutno. Możliwa śmierć bliskich jest czymś, co zaprząta mi myśli przy podlejszym nastroju i nie wiem, jak (i czy) poradziłabym sobie w zetknięciu z nią, toteż życzę Ci, żebyś dała radę. Szczerze. Żebyś przeszła przez to, mając oparcie w bliskich.
    Powodzenia!

    OdpowiedzUsuń
  6. Co tu się dzieje? Co tu się dzieje? Droga Plotkaro! Mam nadzieję, że poradzisz sobie z każdym problemem i ze śmiercią bliskich też. Wiem, co mówię, naprawdę. To można przeżyć i wierz mi, mam doświadczenie w tego typu sprawach. Wpadłam dzisiaj na Krytyczne, by nie uczyć się do egzaminu z nadzieją, że tutaj dalej mniej lub bardziej tli się życie. Smutna wiadomość niestety, oj, smutna... No nic, jeszcze raz życzę Ci udanego życia, bo może już nigdy więcej nie uda nam się e-spotkać (a może nawet tego komentarza nie przeczytasz?) i, choć brzmi to strasznie głupio i naiwnie, wszystko minie, wszystko wygasa. Pustki pozostają, ale nie są tak dolegliwe. Myśląc o Krytycznych, za każdym razem możesz sobie mówić, że stworzyłaś najlepszą, najdłużej działającą ocenialnię na Onecie. To był kawał dobrej roboty i już historycznie rzecz ujmując, cieszę się, że mogłam być częścią tego świata. Miło mi, że o mnie pamiętasz!
    Shy

    OdpowiedzUsuń
  7. Droga Plotkaro!
    Życzę Ci wszystkiego dobrego na tej "nowej drodze życia". Może nie najlepszej, ale nowej.
    Pamiętaj, że czas mimo wszystko leczy rany, a w końcu osiągniesz upragniony spokój.
    Trzymaj się! <3

    OdpowiedzUsuń
  8. A ja mam takie pytanie - ta ocenialnia w ogóle jeszcze dycha?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Od razu widać, że ktoś nie umie czytać.

      Usuń
  9. przykro mi z powodu tych wszystkich przykrych rzeczy jakie Ci się przytrafiły.Trzymaj się!

    OdpowiedzUsuń
  10. Zapraszam na nowy post z szablonami :
    http://mysweetgraphic.blogspot.co.uk/
    Tez zapraszam na nowy post z opowiadania
    http://oto-moja-historia.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  11. Zapraszam do mnie ;)
    http://niemozliwezycie.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń